Forteiland Pampus
Pampus, officieel Fort aan het Pampus, is een kunstmatig forteiland in het IJmeer voor de kust van Muiden. Het werd vanaf 1887 aangelegd als onderdeel van de Stelling van Amsterdam om de vaargeul Pampus te verdedigen tegen aanvallen vanuit de Zuiderzee. Samen met de batterijen op het Vuurtoreneiland en Fort Diemerdam bewaakte het de hele toegang tot Amsterdam over water. Het fort wordt ook gerekend tot de noordelijke voorposten van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.
Na de Frans-Duitse Oorlog van 1870 vreesde Nederland een aanval op de hoofdstad. In 1879 werd in de Tweede Kamer voor het eerst een permanent fort op het Muiderzand voorgesteld; in 1884 ging de minister van Oorlog akkoord. De firma Kalis baggerde de modder weg tot op de zandplaat en stortte schoon zand; zinkstukken, stortsteen en basaltblokken gaven het eiland een stevige basis. Het fort rust op 3852 heipalen van elf meter en werd in 1895 voltooid.
Het ovale hoofdgebouw van beton en baksteen telt twee verdiepingen, met manschappenverblijven, keuken, stoomketels, stoommachines en dynamo’s, telegraaf, verpleegruimte en magazijnen voor kardoezen, granaten en buskruit. Regenwater werd opgevangen in een waterreservoir. Rond het hoofdgebouw ligt een acht meter brede droge gracht, met een betonnen contrescarp waarin arrestantenkamer, smederij en opslagplaatsen zaten. Bovenop stonden twee draaibare pantserkoepels met elk twee Krupp-Gruson-kanonnen van 24 cm.
Het fort was al snel militair verouderd en verloor zijn bewapening. Tegenwoordig is Pampus een museum-forteiland dat per boot vanuit Muiden en Amsterdam te bezoeken is.