Vesting Weesp
Weesp aan de Vecht had al vóór 1355 een aarden en houten omwalling. Op 20 mei 1355 verleende graaf Willem van Beieren stadsrechten, met het recht en de plicht stadsmuren te bouwen: de stad lag op de grens tussen Holland en het Sticht. Eind 15e eeuw gebruikten Gelderse troepen het stadje als uitvalsbasis voor plundertochten naar Amsterdam, waarna vanaf 1517 stenen stadsmuren verrezen.
Na de Franse belegering in het Rampjaar 1672 werd de verdediging flink uitgebreid met vier bastions in oud-Nederlandse stijl, waarvan twee op de Ossenmarkt, het eiland in de Vecht dat door het graven van een gracht ontstond. Vanaf 1673 gold Weesp als vesting van de Oude Hollandse Waterlinie. De vesting werd nooit voltooid: de overige vier geplande bastions bleven door geldgebrek uit, twee singels markeren hun plaats.
In de nacht van 22 op 23 september 1787 viel de Pruisische bevelhebber Von Kalkreuth Weesp aan. De aanval mislukte in duisternis en regen: de Pruisische kanonnen kwamen in de modder niet vooruit, terwijl het geschut op de bastions vuurde en de sluizen werden geopend om het land onder water te zetten. De Pruisen trokken zich terug.
In de Nieuwe Hollandse Waterlinie en later de Stelling van Amsterdam werd de vesting versterkt met het Torenfort aan de Ossenmarkt uit 1861. Fort Uitermeer, Fort Hinderdam en de vesting Muiden liggen in de directe omgeving. Vanaf 1851 maakte de cacaofabriek van Van Houten Weesp wereldberoemd als ‘cacaostad’.